ای دلبر معمار ...

 

 

شعر در معماری - معماری در شعر

 

شعرا در تمامی ادوار زیباترین و پرمایه ترین احساسات انسانی رادر قالب کلام

 

 موزون و آهنگین خویش انعکاس می دادند  و از سرچشمه غنی معارف بشری

 

 برای خلق موسیقی مکتوب سود جسته و گفتگویی بی زمان را در سناریوی

 

تاریخ رقم زده اند .

شعر واقعیت را به تجرید می کشد و معماری  از تجریدها به سمت واقعیت حرکت

 

 می کند و یک احساس  متعالی را  از پس خطوط  به یک فضای ملموس  مبدل

 

 می سازد, همانگونه که افراد گوناگون می توانند برداشت های متفاوتی از شعر

 

یکسانی داشته باشند

 

 مخاطبان یک اثر معماری هم می تواننداحساسات متفاوتی را دریک فضای عینی

 

 تجربه کنند ؛ در واقع همانگونه که سراینده ابیات,سعی در به اشتراک گذارندن 

 

 مفاهیمی با خوانندگان خویش داردولی هربار که شعری خوانده می شود در واقع

 

شعرجدیدی سروده می شود موفقیت  معماران هم (اگر موفقیت را عامه پسند

 

بودن یک اثر بدانیم ) صرفاً به میزان پختگی خطوط  طراحی  وابسته نیست بلکه هر

 

مخاطب معماری بتنهایی شاعرفضایی نو است.

                      sylviaEdwards.jpg

قافیه و ردیف در شعر فضا  حرکات موزون خطوطی ست که آهنگ زیستن را

 

 زمزمه می کنند.

شعرا بارها توانسته اند ایده هایی برای خلق آثاری ماندگاردر اختیار معماران قرار

 

دهندو در مقابل معماری و معماران هم بارها دستمایه های شاعرانه ای را فراهم

 

 آورده اندکه یافتن و برگزیدن آنها دردیوان های بجا مانده آنچنان سهل و ساده

 

 نمی نماید.

 

                  ای دلبر معمار که طاقی به هنر         در حسن خود از رواق چشم بنگر

                  حیف است ترا عمارتی گل کردن          تعمیر کنی خرابه دل بهتر .....

با نگاهی کوتاه به این اشعار می توان به آسانی فهمید که معماری از مشاغل

برتر روزگاران کهن بوده و معماران این هنرمندان سازنده ازجایگاه ویژه ای در میان

خاص و عام برخوردار بوده اند.

                    بیارای مهندس زمی رخ متاب           بشکل عروس است بزم شراب

                     به علم و به فن اینقدرها متاز              بهر شکل باشد اینجا بساز

                      نباشد حدیث مثلث نکو                      سخن از شراب مثلث بگو...

 (و ظاهراً در آن زمانها هم کارفرمایان افکار زیبایی شناسانه معماران را به سختی

 درک می کردند!!)

               کار من خوردن خشت است به سر دانستم       تا به آن سنگدل افتاد سر و کار مرا 

               همچو سیفی اگرم خانه دل بود خراب             بیت معمور شد از دلبر معمار مرا

 

                       عزیز است قالب بر خوب و زشت           ز معماری چار دیوار خشت

                     چو قالب از آن کنده ام دل زخویش       که باشد به جای من آن فتنه کیش

            

               دردل من غم او طرح بنا افکندست      هر زمان می برد این طرح زپرگار مرا

                  بسکه بر خاک درش ریختم آب از دیده     پا به گل مانده همچون گل دیوار مرا 

 و در شعر شفیعی کدکنی چه زیبا به تصویر کشیده شده معماری مسجدی که

 گویی هر جزئش وهر خشتش برای اویاد آور عظمتی وصف نا شدنی ست واو را

 

به سفری در لابلای تاریخ دعوت می کند,کیمیا کاری که معمار  است.

          تا کجا می برد این نقش به دیوار مرا     تا بدانجا که فرو ماند چشم از دیدن و لب نیز زگفتار مرا

            لاجورد افق صبح نشابور و هری است     که در این کاشی کوچک متراکم شده است

            می برد جانب فرغانه و فرخار مرا  .

 

             نقش اسلیمی آن طاقنماهای بلند            وآجر صیقلی سر در ایوان بزرگ

     

             می شود بر سر چون صاعقه آوار مرا.

 

             در فضایی که مکان گمشده از وسعت آن    می روی سوی قرونی که زمان برده زیاد

             گویی از شهپر جبریل در آویخته ام         یاکه سیمرغ گرفته ست به منقار مرا .

              تا کجا می برد این نقش به دیوار مرا          تا بدانجا که فرو ماند چشم از دیدن

 

              و لب نیز ز گفتار مرا .  ( با تلخیص)

 

 

 

/ 10 نظر / 23 بازدید
مجتبا

دغدغه مکان و به طبع آن دغدغه معمارانه دغدغه اصيلی است و همواره ذهنم را به طرز مشهودی درگير خود داشته است. از آشنايی اتفاقی با بلاگ خوبتان بسيار خرسندم.

محمود اکبری

طرب سرای محبت کنون شود معمور که طاق ابروی يار منش مهندس شد

رسول نمازي / تحقیقات فلسفی

راستش من هيچوقت سر در نياوردم موسيقی و شعر چجوری می تونن ارتباطی با معماری پيدا کنن. راستش من اصلا به چنين ادعاهايی بدبينم...

ستاره خاموش

وبلاگ پر بار و مفيدی داری به ما هم سر بزن تا يه وبلاگ مفيد رو ملاقات کرده باشی .

A&Dمجله معماری

با سلام وخسته نباشید..با اجاره شما من این مطلب را به خاطر زیبا بودن کلامتون در وبلاگ مجله قرار دادم....

پگاه

سلام ممنون از مطالب جالبت ......تونستی بهم سر بزن خوشحال ميشم

ويدا

سلام. خانم امينی وبلاگ جالبی دارين من هم اگه رشتم رياضی بود حتما می رفتم معماری می خوندم. ولی خوب به هر حال معماری و فلسفه به هم شبيهند. من هم يک وبلاگ فلسفی دارم اگه سر بزنيد خوشحال ميشم.

مجتبی محمدظاهری

سلام دوست و همکار عزيز سلام خواهش ميکنم بی خيال اين بحث شو و بعد یه سرم به من بزن خداحافظ رفیق

ابوالفضل

سلام خانم امینیان. لطفا بعد از به روزرساني آدرستون رو در بلاگ رولينگ پينگ كنيد كه من هم خبردار بشم. http://www.blogrolling.com/ping.phtml

حسين کمالی

سلام ...از آشنايی شما خوشبختم .... از طريق آقای کوليوند آشنا شدم ... شعر + معماری = شعماری در خدمت شماست .... این تنها دغدغه ی من برای ورود به دنیای مجازی بود //// آیا واقعا شعماری مانند نقاشی + عکاسی = عکاشی ممکن است ؟ موفق باشید